De Saramacca-Tout Lui Faut pijpleiding

Als we kijken naar de aardolieproduktie in de wereld valt ons op dat olie bijna altijd gevonden wordt op plaatsen die ver verwijderd zijn van de gebruikers. Olie zit verscbolen in de aardbodem en komt met vanzelf bij de mens (de gebruiker). De mens moet speuren en boren en dat is nog lang niet alles. Wanneer de olie wordt gevonden moet bij naar het aardoppervlak gepompt worden en deze dikke donkere oliestroop laat zich niet zomaar vangen. Er moet een speciaal netwerk van pijpleidingen en pompen worden aangelegd om de olie de weg te laten "bewandelen" naar de verdere stations.
Pijpleidingen spelen een centrale rol in de olie-industrie. Deze industrie is zelfs ondenkbaar zonder pijpleidingen. We kennen allemaal de dikke zwarte pijpen die dwars door ons olieveld in Saramacca lopen. Van de bronnen naar de verwerkingsplant en van naar naar de opslagtanks en van daar naar de laadplaatsen etc. De groei en ontwikkeling van Staatsolie is nu zo ver dat wij zijn begonnen met de werkzaamheden voor de aanleg van onze grootste pijplijn: de 55 km pijplijn die onze olie van Saramacca naar de raffinaderij-lokatie en exportterminal aan de Surinamerivier te Tout Lui Faut, moet brengen. Dit projekt is uniek in de Surinaamse industrie. Gaandeweg de uitvoering zullen wij vele onverwachte problemen moeten oplossen en we zijn blij met deze uitdaging. Het is weer de zoveelste gelegenheid om heel wat ervaring en inzicht op te doen in de bijzondere aard van onze aardolieindustrie.

Waarom deze pijplijn
Onze olie kan natuurlijk ook op andere manieren haar plaats van bestemming bereiken. We hebben twee kustvaarttankers en een binnenvaarttanker en we zouden eventueel een nieuwe tanker kunnen kopen voar het transport. Onze transportcapaciteit moot worden
uitgebreid omdat de produktie in de komende twee jaar zal worden opgevoerd van 4.500 barrels naar 6.400 barrels per dag. Dit met het cog op de dagelijkse verwerkingscapaciteit van onze toekomstige raffinaderij. De direktie heeft gekozen voor uitbreiding van transportcapaciteit middels de constructie van een pijpleiding. Deze optie biedt n.l. grotere voordelen dan de aanschaf van een tanker. De exploitatiekosten zijn lager, de pijpleiding levert de olie continue en is niet onderhevig aan technische of andere problemen die zich voordoen bij het transport met tankers; het transport per pijpleiding is veiliger en milieuvriendelijker.
Het projekt woldt in drie fasen uitgevoerd en zal tegen augustus 1992 operationeel zijn. De pijp zal een diameter van 14 duim hebben en een transportcapaciteit van 8000 barrels per dag. De kosten zijn geraamd op Sf 15 miljoen.

Fase 1: Voorbereiding en ontwerp
Bij het uitzetten van de pijproute hebben we de grootst mogelijke zorg betracht om de eigenaren van percelen niet te schaden. De route loopt primair via openbare wegen en dijken en waar het niet anders kon, via de achtergrenzen van eigendomspercelen. In maart 1990 werd de route opgemeten en werden alle relevante gegevens, zoals de vegetatie en de bodemgesteldheid, vastgelegd. Ook werden
profielen gemaakt van wegen en waterwegen. Om fase 1 van dit projekt binnen twee maanden te kunnen afronden hebben de werknemers ook op zaterdagen en zondagen moeten werken. Tijdens de werkzaamheden lieten de braziliaanse bijen zich niet onbetuigd. Zodra deze bijen werden "gestoord" braken ze los in woedeaanvallen, waardoor de werknemers zich altijd snel uit de voeten moesten maken. Zo ondervond het werk regelmatig onvoorziene vertragingen.
Terwijl de route weld uitgestippeld vond ook het bodemonderzoek plaats. Bodemonderzoek was nodig om hydraulische berekeningen te kunnen maken voor het bepalen van de juiste doorsnede van de pijp. Nadat alle gegevens waren verzameld en geinterpreteerd kon het ontwerp van de pijplijn worden gemaakt. Hierbij is rekening houden met Surinaamse voorschriften voor veiligheid, aangevuld met Amerikaanse normen die internationaal erkend zijn als streng en veilig. Belangrijk onderdeel van fase 1 was de voorlichting aan de belanghebbenden; perceeleigenaren, huurders en pachters door wiens percelen de pijproute loopt. Op de voorlichtingsbijeenkomsten verstrekte de maatschappij informatie over het pijplijnprojekt, haar aktiviteiten en haar toekomstplannen.
De voorlichtingsbijeenkomsten hadden vooral ten doel de medewerking en het begrip te vragen van de perceel-eigenaren en bewoners. De maatschappij heeft de mensen op het hart gedrukt dat schade, veroorzaakt door de aanleg van de pijpleiding, zal worden vergoed. Schade aan landbouwgewassen zal worden getaxeerd door het ministerie van Landbouw Veeteelt en Visserij en de maatschappij zal het getaxeerde bedrag uitbetalen. Schade aan afrasteringen, grond en slootjes zal na de aanleg van de pijplijn worden hersteld. Staatsolie heeft speciale voorlichtingsbrochures gedrukt voor de mensen die deze pijlijn in bun woongebied of perceel zullen tegenkomen.

Fase 2: Constructie
In augustus van dit jaar zal fase 2 van het projekt worden ingeluid. Dit behelst de aanleg van de infrastruktuur, transport van materiaal en werktuigen, grondverzet, assemblage en herstel. Onderdeel van het gereedmaken van de infrastruktuur is de schoonmaak van een spoor van 20-25 meter breed langs de gehele uitgestippelde pijproute. Ongeveer 20% van de totale route moot worden ontbost en bevindt zich in zwampachtig en moeilijk begaanbaar gebied. Wanneer het spoor is schoongemaakt kunnen wij beginnen met het transport van de pijpen en de benodigde werktuigen. De pijpen zullen worden opgeslagen op diverse plaatsen langs de pijproute, evenals op Catharina Sophia, Josikreek en Tout Lui Faut. Voor het transport van materialen zullen wij gebruik maken van diverse transportmiddelen zoals flatbed trucks, tractors, hydrogravers en hijskranen.
Na het schoonmaken van het pijplijntrajekt en het aanvoeren van de materialen, kunnen wij beginnen met grondverzet, oftewel het graven van de sleuf waarin de pijp zal komen te liggen. De pijp zal volgens berekeningen het beste liggen op een meter onder de grond. Bij het graven van de sleuf zullen wij informatie krijgen van de SWM, EBS en Telesur, zodat we bun ondergrondse leidingen met beschadigen. Voar de veiligbeid zal ook een metaaldetector worden gebruikt om te voorkomen dat we bij het graven van de sleuf op andere leidingen stuiten en deze beschadigen. Als de sleuf is gegraven zullen verscbillende ploegen tegelijk en onafhankelijk van elkaar de pijp assembleren. Een ploeg zal zich wijden aan de constructie bij wegkruisingen, bij waterwegen en in zwampgebied. Een andere ploeg zal langs wegen, dijken en op weilanden werken. De pijpstukken moeten aan elkaar gelast worden en met bijskranen in de sleuf gelegd worden.
Voar het lassen van hogedruk leidingen zijn speciaal daartoe opgeleide en ervaren lassers nodig. De opleiding van lassers zal gebeuren in samenwerking met buitenlandse contractors, die op dit gebied zijn gespecialiseerd. Het laswerk zal radiografisch worden geïnspekteerd en delen van de pijplijn zullen hydrostatisch worden getest. Dat betekent dat een deel van de pijp met water onder druk wordt gebracht door een hogedrukpomp om te controleren of er lekkages of mechanische fouten voorkomen. De pijplijn zal met speciale middelen beschermd worden tegen roest.
Een derde ploeg zal zich bezighouden met de constructie van het pompstation te Catharina Sophia en ook op Josi en Jarikaba zullen in de toekomst pompstations op de pijplijn worden aangesloten.
Fase 2 van dit projekt wordt begeleid door een ploeg inspekteurs die controleren of de voorschriften (Surinaamse en Amerikaanse) correct worden nageleefd. Na constructie en aanleg van de pijplijn moot de omgeving weer in goede staat worden gebracht. Hierbij denken wij aan herstel van afrasteringen, grand en waterslootjes.

Fase 3: Beheer
Aan weerszijden van de pijplijn zal een strook grand van ca 2,5 meter vrij moeten blijven. Op deze strook grond mag er niet worden gebouwd en mogen er geen bomen
worden geplant. De hele route zal gemarkeerd worden met waarschuwingsborden en bij het uitvoeren van werken in de nabijheid van de pijp moet Staatsolie hiervan op tijd in kennis worden gesteld. Dit om eventueel beschermende maatregelen te kunnen nemen.
De hele route zal regelmatig gecontroleerd worden door speciale controlediensten. Ons pijplijnprojekt is met de bouw van de raffinaderij en de produktie-uitbreiding een van de grote projekten in onze bedrijfsplanning voor 1991 en 1992.

Gegevens pijpleiding Saramacca-Tout Lui Faut
Lengte: 55 km
Diameter: 14 duim (35 cm)
Aantal pijpen: 4500
Pompstations: 3, t.w. Catharina Sophia, Josikreek en TA-58
Pomp/transportcapaciteit: 8000 barrels per dag (1,3 miljoen liters)